W praktyce, podejście to staje się przyczyną zapożyczania ze świata różnych form rozrywki pomagających przyciągnąć „poszukujących” lub „będących poza kościołem” poprzez odwoływanie się do ich cielesnych zainteresowań. Oczywistym rezultatem tej troski o niewierzących jest zaniedbywanie wierzących oraz ich duchowych potrzeb.

W jaki sposób kościół staje się „przyjazny dla użytkownika”? Kluczowa jest tu rola, jaką w życiu społeczności odgrywa (a raczej przestaje odgrywać) biblijne nauczanie. Kościół, który działa według tego nowego wzorca, odchodzi od prowokujących do myślenia i przekonujących kazań, na rzecz łagodniejszych środków przekazu, takich jak muzyka, skecze oraz prezentacje wideo. Nawet jeśli pojawia się kazanie, często ma ono charakter bardziej psychologiczno-motywacyjny niż biblijny. Dużą wagę przykłada się do rozrywki i przyjaznej atmosfery.

Przejrzałem kiedyś plik gazet i czasopism, czytając artykuły omawiające wspólne elementy kościołów „przyjaznych dla użytkownika”. Autorzy artykułów opisali nauczanie takich kościołów w następujący sposób:

Żadnego ognia i siarki. Tylko praktyczne, błyskotliwe wiadomości.

Charakter nabożeństwa stwarza nieformalną atmosferę. Nikt nie będzie tutaj straszył piekłem ani wspominał o grzechu. Wszystko po to, aby ludzie czuli się mile widziani, aby nic ich nie zraziło.

Wszyscy duchowni uznają Boga, ale spychają Go na margines i nie traktują poważnie. Żadnego ciskania gromów, żadnej krytyki. Żadnego ognia i siarki. Nawet nie używają słowa piekło. Nazywają to wszytko czystą Ewangelią. Niesie ona ten sam rodzaj zbawienia, co religia dawnych czasów, ale wzbudza znacznie mniej winy.

Kazania są trafne, entuzjastyczne, a przede wszystkim krótkie. Nie usłyszysz zbyt wiele na temat grzechu, potępienia i ognia piekielnego. Kazania wcale nie brzmią jak kazania. To sofistyczne, kulturalne, przyjazne przemówienia. To przełamuje wszelkie stereotypy.

Kaznodzieja przekazuje bardzo radosną wiadomość. To wieść na temat zbawienia, ale idea nie wiąże się tak bardzo z ocaleniem od piekielnych płomieni. Jest to raczej zbawienie od poczucia pustki i braku celu w życiu. To łagodne metody sprzedaży.

Te nowe zasady możemy podsumować tak: bądź błyskotliwy, nieformalny, optymistyczny, lakoniczny, a przede wszystkim nigdy, przenigdy nie używaj słowapiekło. Pastorzy i liderzy należący do tego ruchu oczywiście nie scharakteryzowaliby swoich zborów w ten sposób. Prawdopodobnie chwaliliby się sukcesem w przyciąganiu ludzi i w bezkompromisowości przesłania. Nie potrafią jednak zrozumieć, że w rzeczywistości idą na kompromis – jest nim odebranie centralnego miejsca Słowu Bożemu i unikanie nieprzyjemnych prawd Biblii.

„Kto się bowiemMniei słówmoichzawstydzi, tego Syn Człowieczy wstydzić się będzie, gdy przyjdzie w swojej chwale oraz w chwale Ojca i świętych aniołów” (Łk 9:26, kursywa dodana). Jeśli koncentrujemy się na tym, by poszukujący człowiek dobrze się poczuł, to czy nasza postawa nie kłóci się z biblijnym naciskiem na kwestie grzechu, sprawiedliwości, sądu, piekła itp.?

Dobra Nowina jest wiadomością konfrontacyjną. Kiedy przestaniesz konfrontować, gdy zaczniesz tonować, bagatelizować albo gdy nie będziesz mówić wprost, to idziesz na kompromis. Nowoczesna kazalnica jest słaba, nie z powodu braku błyskotliwego przesłania, ale dlatego, że ludzie boją się mówić – z mocą i przekonaniem – o trudnych prawdach Bożego Słowa.

Oczywiście Kościół nie narzeka na nadmiar szczerych kaznodziejów. Wielu w nim za to tych, którzy lubią dogadzać innym (zob. Ga 1:10). Ale – podobnie jak we wczesnym Kościele – gdy ludzie sumiennie głoszą jasne przesłanie Słowa Bożego, Bóg daje wzrost. „Trwali oni w nauce Apostołów i we wspólnocie, w łamaniu chleba i w modlitwie. Bojaźń ogarniała każdego, gdyż Apostołowie czynili wiele znaków i cudów (…) Wielbili Boga, a cały lud odnosił się do nich życzliwie. Pan zaś przymnażał im codziennie tych, którzy dostępowali zbawienia (Dz 2:42,43,47).

Grzesznik przychodzi na nabożeństwo i widzi skecze, pantomimę, obrazowy taniec, ale nigdy nikt nie mówi mu wprost o jego kondycji duchowej: o jego słabości i o niebezpieczeństwie, w jakim się znalazł. Nie dowie się, że jest grzesznikiem zmierzającym w stronę wiecznego potępienia, dlatego że codziennie obraża świętego Boga. Jak można to nazwać sukcesem? Taki sam rodzaj sukcesu osiągniesz, wysyłając pacjenta chorego na raka na terapię do grupki dzieci bawiących się w lekarza. Grzesznik musi zrozumieć, że jeśli nie zwróci się w stronę Zbawiciela, grozi mu niebezpieczeństwo.

C.H. Spurgeon, spotykając się z podobnym problemem w swoich czasach, powiedział:

Obawiam się, że niektórzy głoszą kazania dla „rozrywkowych” ludzi. Dopóki ludzie są razem, świetnie się bawią. Gdy odchodzą, są radzi z tego, co usłyszeli. Mówca też wraca zadowolony, zacierając ręce. Ale apostoł Paweł nie dostosowywał się do świata, aby przypodobać się publiczności i zebrać wokół siebie tłumy. Jeśliby nie miał doprowadzić do czyjegoś zbawienia, nie widział potrzeby, aby w ogóle wzbudzać jego zainteresowanie. Jeżeli prawda nie przeniknie czyjegoś serca, nie dotknie czyjegoś życia i nie uczyni z niego nowego człowieka, Paweł wraca do domu, płacząc: „Kto uwierzył naszemu przesłaniu? Do kogo Bóg wyciągnął rękę?”.

Teraz, zauważcie, bracia, jeślibym ja lub wy, lub którykolwiek z was, bądź gdybyśmy nawet wszyscy razem spędzili nasze życie na rozweselaniu ludzi, edukowaniu ich lub prawieniu im morałów, to gdy dojdziemy do tego ostatecznego wielkiego dnia, w którym przyjdzie nam się ze wszystkiego rozliczyć, będziemy w opłakanym stanie. Będziemy mieli do przedstawienia Bogu bardzo smutny raport. Bo na cóż komu przyda się wykształcenie, jeśli będzie potępiony? Jaką korzyść przyniesie komuś rozrywkowe nabożeństwo, gdy zabrzmią trąby, gdy niebo i ziemia się zatrzęsą, a ognista czeluść pochłonie tych, którzy nie zostali zbawieni? I jaki jest pożytek z prawienia morałów człowiekowi, który wciąż jest wśród potępionych i do którego skierowane są słowa „Odejdź, przeklęty”?

„Soul Saving Our One Business,” The Metropolian Tabernacle Pulpit, Vol. 25 (London: Passmore and Alabaster, 1879), 674-76

Mnie również niepokoją dzisiejsze pragmatyczne tendencje obecne w kościołach przyjaznych dla użytkownika. Ich strategia skupia się na przyciąganiu i utrzymywaniu wiernych. Ale po co? Żeby dostarczyć im rozrywki? Aby wdrożyć ich do regularnego uczęszczania na spotkania? Przecież jeśli sprawimy, że ci, którzy nie chodzą na nabożeństwa, zaczną się na nich pojawiać, niczego nie osiągniemy w perspektywie wieczności. W tej kwestii cała strategia jest chybiona.

Jeszcze gorzej, gdy taki przyjazny kościół przekazuje tłumom swoją rozwodnioną Ewangelią, zapewniając ludzi, że ich dobre decyzje, uczucia czy stwierdzenia dotyczące Chrystusa stanowią autentyczne nawrócenie. Jest wielu ludzi, którzy nie będąc prawdziwymi chrześcijanami, identyfikują się z Kościołem. Kościół przeżywa prawdziwą inwazję wartości, interesów i osób należących do tego świata. To nie są otwarte działania wojenne; ludzie po prostu odpowiadają na ankietę przychodzącą pocztą. Jak na ironię, to nie szatan sieje chwasty; robią to przywódcy Kościoła.

Ustalając strategię działania dla swojej wspólnoty, miej odwagę przyjąć pierwotną metodę wzrostu Kościoła. Jest nią skupienie na Chrystusie i głoszenie czystego, pozbawionego domieszek Słowa Bożego. Jeśli głoszenie Słowa zastąpisz rozrywką i sztuczkami, twoja służba będzie nieefektywna, ponieważ nie pomoże ludziom poznać prawdy o Chrystusie. Co więcej, odkryjesz, że w rzeczywistości działasz przeciwko naszemu Panu.

John MacArthur

Źródło: www.razemdlaewangelii.pl

Dodaliśmy nowy plik MP3 do pobrania. Nabożeństwo 25.12.2011 ” br. Jan Wojnar i Wiesław Świderski.

W ciągu wielu ostatnich lat wykładałem na całym świecie na temat bieżących trendów oddziałujących na chrześcijaństwo. Po takich prezentacjach rozmawiam z chrześcijanami pochodzącymi z różnych kościołów. Wielu wyraża swoje zaniepokojenie tym co się dzieje w ich społecznościach i zakłopotanie nowym kierunkiem, w jakim ich kościół zmierza. Choć może nie zawsze potrafią określić swoje wątpliwości, wiedzą, że coś jest źle i że trzeba się tym zająć.

Co więcej, wielu powiedziało mi, że podjęli próbę przekazania swoich uwag pastorom lub starszym. Niemal w każdym przypadku usłyszęli w odpowiedzi, że muszą dokonać wyboru – podporządkować się nowemu programowi lub wystąpić z kościoła.

Wydaje się, że ten ruch w stronę przekształcenia chrześcijaństwa, (zaprojektowany aby „wychodzić do ludzi”) zagościł na dłużej nie jest tylko szybko przemijającą fascynacją. Często jestem proszony przez zaniepokojonych braci i siostry w Chrystusie, abym wyjaśnił im i pomógł zrozumieć to, z czym się zetknęli. Chcą wiedzieć, dlaczego nadeszły te zmiany i czego się spodziewać w przyszłości. Chcą także wiedzieć, czy można cokolwiek zrobić aby zatrzymać tę fale. Właśnie z tego powodu piszę ten komentarz – aby podać biblijny pogląd na Nowopowstający Kościół i dokąd on zmierza w przyszłości.

Ewangelia według Pisma

W historii kościoła rożne trendy przychodziły i odchodziły. Choć kultura zmienia się w różnych miejscach, chrześcijaństwo biblijne zawsze opierało się na centralnym przekazie Biblii, jakim jest ewangelia Jezusa Chrystusa, która się nigdy nie zmienia.

Treścią Ewangelii jest to, kim jest Jezus Chrystus i czego dokonał, co jest w stanie zrozumieć nawet dziecko. Ewangelia głosi, że życie tu, na tej planecie, ma swój koniec i ze życie po śmierci jest wieczne. Dobra wiadomość jest taka, że możemy być zbawieni od naszych grzechów jeśli będziemy pokutować, poprosimy o przebaczenie i będziemy podążać za Jezusem.

To jak odpowiemy na wezwanie ewangelii w czasie, który mamy na ziemi, zdecyduje o tym, gdzie spędzimy wieczność – w niebie lub piekle. Jezus, Stwórca wszechświata, zapewnił rozwiązanie ” jedyną drogę dzięki której możemy spędzić wieczność z Nim. To, czy zaakceptujemy Jego plan czy nie jest zależne od podjęcia osobistej decyzji.

Przeciwnik Boga nie chce, aby ludzkość zrozumiała ten prosty przekaz. Jego plan to zwodzenie świata. Jeśli uda mu się zaślepić ludzi przed ewangelią lub przekonać ich, że w nią wierzą, podczas gdy tak nie jest, to jego plan się powiedzie. W ciągu wieków, niezliczone miliony zostały oszukane, czy to odrzucając prawdę czy też wierząc, że uwierzyli prawdzie kiedy tymczasem zostali zwiedzeni.

Ewangelia według Postmodernizmu

Czasy się zmieniają! Jednak ewangelia musi pozostać taka sama – nawet, jeśli wszystko inne się zmienia. Żyjemy teraz w epoce postmodernistycznej. Wydaje się, że wielu chrześcijan, w szczerym zamiarze dotarcia z ewangelią do postmodernistycznej generacji, staje się postmodernistycznymi w myśleniu.

Być może pojęcie „postmodernistyczny” jest dla ciebie nowe. Sprawdźmy, co ono oznacza.

Po pierwsze, charakterystyczną cechą ery modernistycznej było racjonalne myślenie oparte na obserwacji faktów. Wielu uważa, że era ta zakończyła się w połowie XX wieku.

Postawa postmodernistyczna wychodzi poza to, co racjonalne i sprawdzalne w kierunku eksperymentu i mistycyzmu. Innymi słowy, w przeszłości możliwe było odróżnianie prawdziwego od fałszywego i czarnego od białego. W erze postmodernistycznej wszystko jest względne dla obserwatora. To, co może być dobre dla ciebie, może być złe dla kogoś innego. Nie ma czegoś takiego jak prawda absolutna. Jedyna rzecz, która jest absolutna, to fakt, że nie ma absolutu.

Żyjemy teraz w okresie historii określanym jako postmodernizm. Profesorowie na uniwersytetach uczą studentów, że nie ma dobra i zła. Wszystkie rzeczy są względne. Przekaz ewangelii jest dla postawy postmodernistycznej zbyt dogmatyczny i arogancki. Twierdzą, że koniecznie trzeba znaleźć bardziej zrównoważoną ewangelię, którą masy mogą zaakceptować.

Wielu przywódców kościoła szuka teraz sposobów dotarcia do postmodernistycznej generacji. Wierzą, że mogą znaleźć odpowiednie metody aby to osiągnąć bez zmieniania przekazu ewangelii. Niestety, w swoim zamiarze sięgnięcia do tej generacji sami stali się postmodernistyczni i zmienili przekaz. Ponieważ ewangelia opiera się na Piśmie, jej przekaz nie może się zmieniać, o ile oczywiście nie staje się inną ewangelią. Uważam, że to właśnie dzieje się w Nowopowstającym Kościele.

On nie przyszedł

Wielu zauważyło, że po nadejściu nowego tysiąclecia ich kościoły zmieniły stanowisko względem proroctw biblijnych i powtórnego przyjścia Jezusa. Wielu zwątpiło w Jego powrót. Od lat 60-tych odczuwało się podekscytowanie Jego rychłym powrotem. Ludzie Jezusa byli zafascynowani proroctwami biblijnymi i dostrzegali znaki mówiące, że Jezus może zstąpić po swoją Oblubienicę w każdym momencie.

Rok 2000 miał szczególne znaczenie. Wyglądało, jakby wielu się rozczarowało, kiedy Jezus się nie pojawił. „Być może Jezus opóźnił swoje przyjście” mówili niektórzy. Inni uważali nawet, że On może wcale nie przyjdzie, a przynajmniej nie w taki sposób, o jakim nas uczono. Są oni teraz przekonani, że musimy się starać „zbudować Jego królestwo” tu na ziemi angażując „wszelki konieczny wysiłek”.

Ewangelia Królestwa

Jedną z głównych wskazówek, że coś się zmieniło, może być sposób postrzegania przyszłości. Zamiast pospiesznie głosić ewangelię zgodnie z Pismem, wierząc, że czas na to jest krótki, przesunięto akcent. „Znaki czasów” nie są już ważne. Hasło do boju jest zupełnie inne. Szczególną wagę wśród ewangelików posiada idea, że świat można radykalnie ulepszyć za pomocą programów społecznych.

Pojecie to, choć z zewnątrz może wydawać się bardzo dobre, niesie poważne biblijne konsekwencje. Zgodnie z Pismem, nie będzie Królestwa Bożego dopóki Król nie przybędzie. Wszelkie ludzkie wysiłki do jakich człowiek jest zdolny, doprowadzą do utopii, nie trudnej do przewidzenia. W rzeczywistości, zgodnie z Pismem, upadły człowiek poprowadzi nas dalej droga ku społeczeństwu rozpaczy i bezprawia, tak samo jak to było w czasach Noego.

Tak więc ten „nastawiony na cel” pomysł zorganizowania globalnej utopii jest jakimś planem ale jest on „napędzany” humanistycznym rozumowaniem, a nie prowadzony przez Ducha Świętego. Choć oczywiście dobrze jest czynić innym dobro to jednak całe dobro które potrafimy uczynić nie jest wystarczająco dobre. Pastorzy i liderzy kościołów, którzy się angażują w takie prowadzone przez człowieka programy, mogą być zazwyczaj zidentyfikowani na podstawie pewnych cech:

• Zdrowa biblijna doktryna jest niebezpieczna i tworzy podziały, a eksperymentowaniu (np. mistycyzm) przyznaje się większą rolę niż doktrynie
• Nie uczy się już biblijnych proroctw, uważając to za stratę czasu
• Izrael staje się coraz mniej istotny i nie ma biblijnego znaczenia
• Ostatecznie obietnice dane Izraelowi stosuje się do kościoła, a nie do Izraela (teologia zastąpienia)
• Studiowanie Biblii zastępuje się studiowaniem czyichś książek i podręczników
• Zdrowie kościoła mierzy się ilością ludzi, którzy do niego przychodzą
• Prawda Bożego Słowa staje się coraz mniej istotna
• Słowo Boże, szczególnie pojęcia jak piekło, grzech, pokuta, są unikane, aby niewierzący nie czuli się obrażani

Duchowa formacja i transformacja

Wiele z tego, co opisałem, dostarcza przepisu na osłabianie chrześcijaństwa, co prowadzi do odstępstwa, które w przyszłości tylko się będzie wzmagać. Ten odwrót od autorytetu Bożego Słowa ku przetworzonej formule chrześcijaństwa porywa wszystkie denominacje ewangeliczne niczym lawina. Niewielu nauczycieli Biblii widziało ta lawinę kiedy nadchodziła. Teraz kiedy już nadeszła, niewielu zauważyło co się stało.

Jest jednak jeszcze inny duży element układanki który należy rozpoznać, aby zrozumieć, co powstaje w Nowopowstającym Kościele. Podczas gdy biblijne chrześcijaństwo zostało osłabione i światło Bożego Słowa przyćmione, nadchodzi kolejna lawina zwiedzenia, równie niszcząca.

Najlepiej można to opisać jako zastępowanie Słowa Bożego eksperymentami, których Słowo Boże zabrania. Aby zrozumieć ten proces wystarczy przypomnieć sobie, co stało się w Średniowieczu kiedy Biblia została „zakazaną księgą”. Do czasu, gdy reformatorzy przetłumaczyli Biblię na języki zwykłych ludzi, ci żyli w ciemnościach. Kiedy światło Bożego Słowa stało się dostępne, ewangelia zgodna z Pismem była znowu zrozumiała.

Ten trend obecny dzisiaj pokazuje nam, że historia właśnie się powtarza. W miarę, jak Słowo Boże staje się coraz mniej ważne, alarmujący jest wzrost doświadczeń mistycznych i eksperymenty te są przedstawiane, aby przekonać niczego nie podejrzewających, że chrześcijaństwo polega na odczuwaniu, dotykaniu, wąchaniu i oglądaniu Boga. Postawa postmodernistyczna jest doskonałym środowiskiem dla tzw.”rozwoju duchowego”. To nauczanie sugeruje, że istnieją rożne drogi i narzędzia, aby zbliżyć się do Boga. Zwolennicy formacji duchowej uczą, że każdy może praktykować mistyczne rytuały i znaleźć w nich Boga. Posiadanie relacji z Jezusem nie jest wymagane.

Te nauki zakorzenione w starożytnej mądrości (okultyzm) zostały zaprezentowane chrześcijańskiemu światu w czasach ponowotestamentowych, nie występują natomiast w Słowie Bożym. Ruch formacji duchowej opiera się na doświadczeniach rozpowszechnionych przez mnichów i rzymskokatolickich mistyków – mistycy ci zachęcali do stosowania rytuałów i praktyk, których wykonywanie miałoby przybliżać do Boga (lub pomagałoby wejść w Bożą obecność). Założenie było takie, że jeśli człowiek znajdzie się w ciszy lub w świętej przestrzeni, jego umysł zostanie oczyszczony z rozpraszających myśli i będzie mógł usłyszeć głos Boga. W rzeczywistości te hipnotyczne, mantryczne praktyki prowadziły owych mnichów ku odmiennym stanom świadomości. Metody, których używali to te same stosowane przez buddystów i hinduistów w celu doświadczenia rzeczywistości duchowej.

Takie metody są niebezpieczne i Biblia ich zabrania – Bóg nie daje co do nich żadnych instrukcji. Przeciwnie, surowo ostrzega przeciwko wróżbiarstwu, czyli praktykowaniu rytuałów lub sposobów otrzymania informacji z duchowego źródła. Choć zwolennicy formacji duchowej (jak Richard Foster) twierdzą, że metody te pokazują, iż Duch Święty czyni coś nowego, aby odświeżyć chrześcijaństwo, chciałbym zasugerować, że to, co się dzieje, nie jest nowe i nie jest od Ducha Świętego.

Formacja duchowa jest szeroko rozpowszechniona w szkołach i seminariach jako najnowsza i najlepsza droga do duchowego przywództwa w dzisiejszych czasach. Pomysły te są następnie wysyłane z seminariów do kościołów przez absolwentów przygotowanych do wprowadzenia chrześcijaństwa w kolejny stopień oświecenia.

Te praktyki kontemplacyjne są również promowane przez nowopowstających się liderów takich jak Brian McLaren, Robert Webber, Dallas Willard i innych. Wydawcy jak NavPress, InterVarsity i Zondervan zalewają rynek książkami promującymi praktyki oparte na wschodnim mistycyzmie. Pastorzy i przywódcy kościelni czytają te książki i promują te idee jak gdyby były one biblijną metodą zbliżenia się do Boga.

Znaki rozpoznawcze Nowopowstającego Kościoła

Istnieją charakterystyczne znaki ostrzegawcze pokazujące, że Kościół mógł wejść na nowopowstającą / kontemplacyjną drogę. W niektórych przypadkach pastor może nie być świadomy, że się na niej znalazł lub może nie rozumieć, gdzie się ona kończy.

Oto kilka znaków ostrzegawczych:

• Pismo nie jest już jedynym autorytetem i podstawą chrześcijańskiej wiary
• Centralne miejsce ewangelii Jezusa Chrystusa zastępowane jest humanistycznymi sposobami osiągania wzrostu kościoła i ewangelią społeczną
• Coraz większy nacisk kładziony jest na budowanie królestwa Bożego teraz, a coraz mniejszy na ostrzeżenia biblijne mówiące o rychłym powrocie Jezusa Chrystusa i o nadchodzącym sądzie w przyszłości
• Nauczanie, że Jezus Chrystus będzie rządził i królował dosłownie przez okres tysiąca lat, uważane jest za niebiblijne i heretyckie
• Często naucza się, że Kościół zajął miejsce Izraela i że Izrael nie ma znaczenia proroczego
• Naucza się, że księga Objawienia nie odnosi się do przyszłości, lecz została już wypełniona w przeszłości
• Zaczyna się promować eksperymentujące, mistyczne chrześcijaństwo jako sposób dotarcia do postmodernistycznej generacji
• Promuje się przekonanie, że chrześcijaństwo musi być uformowane na nowo, jeśli chce mieć znaczenie dla tej generacji
• Pastor może wdrażać idee zwana „starą przyszłością” lub „zabytkowym chrześcijaństwem”, twierdząc że aby poprowadzić kościół naprzód, musimy cofnąć się w historii kościoła i dowiedzieć się, dzięki jakim doświadczeniom można skutecznie przekonać ludzi do chrześcijaństwa
• Podczas, gdy autorytet Słowa Bożego jest podważany, uważa się wizje i doświadczenia zmysłowe za klucz do doświadczania i poznawania Boga
• Te doświadczenia to m.in. ikony, świece, kadzidła, liturgia, labirynty, stacje modlitewne, modlitwa kontemplacyjna, doświadczanie sakramentów, szczególnie sakramentu Eucharystii
• Duży nacisk kładzie się na ekumenizm wskazując, że jest on pomostem łączącym i jednoczącym z kościołem katolickim
• Niektórzy protestanccy liderzy ewangeliczni uważają, że Reformacja zaszła zbyt daleko. Badają na nowo twierdzenia „ojców kościoła” i dochodzą do wniosku że komunia jest czymś więcej niż tylko symbolem i że Jezus jest naprawdę obecny w opłatku w czasie komunii
• Widoczne jest rosnące zainteresowanie jednością ekumeniczną dla potrzeb pokoju światowego, uznaje się znaczenie innych religii i istnienie wielu dróg do Boga
• Członkowie kościołów, którzy kwestionują lub opierają się nowym zmianom wprowadzanym przez pastora, są napominani i zwykle proszeni o opuszczenie kościoła

Co przyniesie przyszłość?

Jeśli Nowopowstający Kościół będzie się nadal rozwijał w obecnym tempie, główny nurt chrześcijaństwa zostanie przekształcony, a ewangelia Jezusa Chrystusa zgodna z Pismem zostanie uznana za zbyt wąską i zbyt ograniczającą. Inaczej mówiąc, wąska droga do nieba, o której mówił Jezus będzie w końcu porzucona dla drogi szerszej, obejmującej eksperymentalne praktyki pogańskie. Tą przekształconą, przeobrażoną formę, w którą zmienia się chrześcijaństwo nazywam – „chrześcijańskim babilonizmem”.

Ta nowa forma chrześcijaństwa ” wiara w to, ze człowiek może założyć królestwo Boga tutaj na ziemi ” zastąpi wiarę biblijną, Słowo Boże będzie się stawać wtórne wobec czynności opartych na doświadczeniach.

Ekumeniczna tendencja do jedności z Rzymem będzie bardziej widoczna. Ci, którzy odmówią przyjęcia tego kierunku, zostaną uznani za dziwaków których należy napominać. Obrońcy biblijnej wiary będą traktowani jak przeszkoda na drodze do jednej światowej duchowości promowanej jako przepis na pokój.

Najlepszym sposobem przygotowania się na to co nadchodzi jest zrozumienie tego co dzieje się teraz. Choć niewielu wydaje się dostrzegać ten prąd są jednak tacy. Bez Biblii i Ducha Świętego jako przewodnika ciemność, która nadchodzi, byłaby obezwładniająca. Jednakże światło Bożego Słowa przenika ciemność i są tacy, którzy są uwalniani ze zwiedzenia i zauważają, co się dzieje.

Jestem przekonany, że widzimy wypełniające się odstępstwo, dokładnie tak jak ostrzega Pismo. To oznacza że ten obecny nurt raczej nie zniknie. Znajdując się w środku zwiedzenia musimy dalej ogłaszać prawdę w miłości. Tak jak Paweł pouczał Tymoteusza:

„A sługa Pański nie powinien wdawać się w spory, lecz powinien być uprzejmy dla wszystkich, zdolny do nauczania, cierpliwie znoszący przeciwności, napominający z łagodnością krnąbrnych, w nadziei, że Bóg przywiedzie ich kiedyś do upamiętania i do poznania prawdy i że wyzwolą się z sideł diabła, który ich zmusza do pełnienia swojej woli”. (2 Tym 2: 24-26).

Nadal są pastorzy i kościoły oddani głoszeniu prawdy. Znajdź gdzie oni są i wspieraj ich. Jeśli przebywasz w miejscu gdzie to nie wydaje się możliwe, szukaj materiałów dostępnych w służbach solidnie opartych na Biblii i studiuj Biblię w domu.

I nie przestawaj patrzeć w górę! Jezus nadejdzie wkrótce.

Roger Oakland

Zamieszczono za zgodą autora oraz autora polskiego tłumaczenia
Tekst oryginalny:
http://www.understandthetimes.org/commentary/c54.shtml
Polskie tłumaczenie:
http://ulicaprosta.lap.pl/nowastrona/tikiwiki24/tiki-read_article.php?articleId=80

Czym jest pragmatyzm? Jest to zasadniczo filozofia, która głosi, że o sensie, prawdzie i wartości decydują rezultaty – fakt, że coś działa jest ważniejsze od tego, czy jest to prawdą. Jako chrześcijanie jesteśmy wezwani do ufania temu, co mówi Pan, do głoszenia tego przesłania innym i do pozostawienia rezultatów w Jego rękach. Lecz wielu od tego odeszło. Chcąc być na czasie i odnosić sukcesy, przyjęli pragmatyczne podejście i otrzymali konia trojańskiego.

Przedstawię teraz krótko historię, która doprowadziła do tego, że Kościół ewangeliczny utknął w pragmatycznym podejściu, i pokażę wam, dlaczego nie jest to tak niewinne, jak się wydaje.

Niedawna historia

Lata ’70 były w Ameryce okresem duchowego przebudzenia. Szerzenie ewangelii na terenie uczelni i uniwersytetów odznaczało się świeżym, dynamicznym działaniem Ducha Świętego, który prowadził ludzi do zbawienia w Chrystusie. Masowe chrzty odbywały się w rzekach, jeziorach i oceanie, wydano kilka nowych przekładów Biblii, a chrześcijańskie wydawnictwa i media nadawcze przeżywały godny uwagi rozwój.
To smutne, ale żarliwość ewangelicznego przebudzenia ostygła i została przyćmiona przez chciwość i wyuzdanie lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych. Otaczająca nas kultura odrzuciła biblijne standardy moralności, a Kościół, zamiast obstawać przy swej odrębności i wzywać świat do pokuty, złagodził swe stanowisko co do świętości. Porażka w sferze zachowywania odrębnej, biblijnej tożsamości była ogromna – doprowadziła ona do ogólnej duchowej apatii i odznaczała się spadkiem frekwencji na nabożeństwach.

Przywódcy Kościoła nie zareagowali na obojętność świata powrotem do mocnego, biblijnego kaznodziejstwa, podkreślającego grzech i pokutę, lecz zastosowali pragmatyczne podejście „budowania” Kościoła – w tym podejściu kierowano się marketingiem, metodologią i widocznymi rezultatami, z pominięciem biblijnej doktryny. Nowy model służby polegał na zatroszczeniu się o to, by grzesznicy poczuli się wygodnie i swobodnie w zborze, a potem przedstawiano im pożytki płynące z tego, że zostaną chrześcijanami. Wcześniejsze milczenie zastąpiono ugłaskaniem kultury i przystosowaniem się.
Nawet usługiwanie własnym członkom zboru uległo zmianie. Wiele kazalnic w kraju oddanych jest zabawianiu ludzi; nowoczesne podejście sprowadza się do zaspokajania ciągle zmieniających się kaprysów rzekomych wierzących; a wiele lokalnych zborów stało się czymś niewiele lepszym od klubów i ośrodków społecznych, gdzie cała uwaga skupia się na potrzebach jednostki. Nawet w chrześcijańskich stacjach radiowych nauczanie Biblii jako główny temat zostało zastąpione programami typu talk show z udziałem dzwoniących słuchaczy, muzyką oraz psychoterapią na żywo. Nowym sztandarem ewangelikalizmu stała się mantra pragmatyzmu: „Cokolwiek działa”.

Spór o „spadanie w dół”

Możecie być zaskoczeni tym, że to, co teraz widzimy nie jest niczym nowym. Najsłynniejszy kaznodzieja Anglii, Charles Haddon Spurgeon, zmierzył się z podobną sytuacją ponad sto lat temu. Spurgeon i inni wierni pastorzy zauważyli, że w niegdyś mocnych zborach pojawiło się pojednawcze nastawienie wobec ruchu modernistycznego oraz jawna z nim współpraca. Jaka motywacja kryła się za tym kompromisem? Przyjmowano „wyrafinowane” trendy kultury, by zabiegać o akceptację ludzi. Czy to nie brzmi znajomo?

W pewnym artykule, który Spurgeon anonimowo opublikował w swym miesięczniku Miecz i Kielnia, zauważono, że po każdym przebudzeniu prawdziwej, ewangelicznej wiary, w ciągu jednego lub dwóch kolejnych pokoleń następowało odejście od zdrowej doktryny, co w końcu prowadziło do masowego odstępstwa. Autor przyrównał to odchodzenie od prawdy do opadającego zbocza, i  dlatego nazwał je „spadaniem w dół”. W okresie jednego pokolenia po śmierci Spurgeona wtargnięcie modernizmu do Kościoła zabiło dziewięćdziesiąt procent głównych denominacji. Sam Spurgeon, niegdyś szanowany i czczony zwiastun Unii Baptystycznej, został przez to towarzystwo zmarginalizowany, i w końcu zrezygnował z członkostwa w tej unii.

Efekty pragmatyzmu

Wielu spośród dzisiejszych przywódców Kościoła dało sie złapać na podstęp pragmatyzmu, ponieważ nie dostrzegli tkwiących w nim niebezpieczeństw. Zamiast bezpośredniego atakowania ortodoksji, ewangelikalny pragmatyzm tylko ustami służy prawdzie, lecz jednocześnie po cichu podkopuje fundamenty doktrynalne. Zamiast wywyższać Boga, skutecznie przedstawia w złym świetle to, co jest dla Niego cenne.

Po pierwsze, modny jest obecnie trend, by za podstawę wiary przyjmować coś innego niż Słowo Boże. O tym, w co wierzy wielu chrześcijan decydują przeżycia, emocje, mody i popularne opinie, jako często bardziej autorytatywne od Biblii. Chrześcijanie słuchają głosu węża, które pewnego razu powiedział Ewie: „Słowo Boże nie zawiera wszystkich odpowiedzi”, bowiem polegają na prywatnych, osobistych objawieniach, czy na mieszaniu świeckiej psychologii z „zasadami” biblijnymi. To dryfowanie jest widoczne w chrześcijańskim poradnictwie, które często oferuje jedynie eksperymentalną i niebiblijną, samopomocową terapię, z pominięciem solidnych odpowiedzi zawartych w Biblii.

Chrześcijańska praca misyjna często odznacza się pragmatyzmem i kompromisem, ponieważ zbyt wielu ludzi na misjach najwyraźniej doszło do wniosku, że to, co przynosi rezultaty jest ważniejsze od tego, co mówi Bóg. Jest tak również w lokalnych zborach. Modne stało się na nabożeństwach rezygnowanie z głoszenia i nauczania Słowa Bożego. Zamiast tego zbory serwują marną, bezwartościową dietę, składającą się z przedstawień, muzyki i innych form rozrywki.

Po drugie, ewangelikalny pragmatyzm ma tendencję do skupiania wiary nie na Synu Bożym, lecz na czymś innym. Jeśli oglądacie telewizję religijną, to widzieliście to wielokrotnie. Popierana przez tak wielu telewizyjnych ewangelistów ewangelia zdrowia, bogactwa i sukcesu jest krańcowym przykładem tego rodzaju fantazyjnej wiary. Ta fałszywa ewangelia bezwstydnie odwołuje się do ciała, wypaczając wszystkie obietnice Pisma Świętego i zalecając chciwość. To sprawia, że obiektem pragnień chrześcijanina nie jest Jezus Chrystus, lecz materialne błogosławieństwo.

Nurt łatwej wiary inaczej obchodzi się z przesłaniem ewangelii, lecz efekt jest ten sam. Jest to obietnica przebaczenia pozbawiona twardych wymagań ewangelii, czyli doskonałe przesłanie dla pragmatyków. Ten trend bardzo przyczynił się do spopularyzowania „wiary”, lecz niewiele dokonał, by wzbudzić szczerą wiarę.

Przesłanie nie skupia się już na Chrystusie. Chociaż od czasu do czasu wymienia się Jego imię, rzeczywisty cel znajduje się wewnątrz, a nie w górze. Zachęca się ludzi, by zaglądali do swego wnętrza; by starali się zrozumieć samych siebie; by zmierzyli się ze swymi problemami, zranieniami i rozczarowaniami; by zaspokajali swe potrzeby, realizowali swoje pragnienia i spełniali swe zachcianki. Prawie wszystkie popularne wersje tego przesłania zalecają egocentryczną perspektywę i ją usprawiedliwiają.

Po trzecie, dzisiejsze chrześcijaństwo jest zarażone tendencją traktowania skutku wiary jako czegoś, co znajduje się na niższym poziomie niż Boży standard świętego życia. Wskutek pomniejszania ważności świętego życia – zarówno w zasadach moralnych, jak i w osobistym przykładzie – podważono biblijną doktrynę o nawróceniu. Pomyślcie o tym: co jeszcze musi zrobić szatan, by zniszczyć Kościół, skoro udało mu się podkopać Słowo Boże, odwrócić uwagę od Chrystusa i pomniejszyć znaczenie świętego życia?

Wszystkie te wydarzenia następują wewnątrz Kościoła powoli i stale, właśnie teraz.  Tragiczne jest to, że większość chrześcijan nie dostrzega problemów, gdyż są zadowoleni z modnego i bardzo okazałego chrześcijaństwa. Lecz prawdziwemu Kościołowi tych zagrożeń lekceważyć nie wolno. Skoro walczymy o to, by zachować czystość doktrynalną, kładąc nacisk na biblijne kaznodziejstwo i biblijną misję, możemy pokonać zewnętrzne ataki. Jeśli jednak wpuszcza się błąd do Kościoła, znacznie więcej zborów spadnie w dół, by doświadczyć tego samego losu, co denominacje, które słyszały gorący apel Spurgeona, lecz go zlekceważyły.

Niech waszym nawykiem stanie się modlitewna prośba do Pana, by w ewangelicznym Kościele wywyższył autorytet swego Słowa, chwałę swojego Syna i czystość swego ludu. Niech Pan nas ożywi i zachowa nas jak najdalej od opadającego zbocza pragmatyzmu.

John MacArthur
(Przekład: Szymon Matusiak)

Źródło: www.razemdlaewangelii.pl

W związku z tym nabożeństwa w budynku zboru w Łabędach nie będzie.

Dodaliśmy nowy plik MP3 do pobrania. Nabożeństwo 22.05.2011 ” br. Wiesław Świderski, Andrzej Poręba i Wiesław Janik.

Dodaliśmy nowy plik MP3 do pobrania. Nabożeństwo 15.05.2011 ” br. Janusz Górecki, Dariusz Waniek i Wiesław Świderski.

Dodaliśmy nowy plik MP3 do pobrania. Nabożeństwo 01.05.2011 ” br. Janusz Górecki i Dariusz Waniek.

Dodaliśmy nowy plik MP3 do pobrania. Nabożeństwo 24.04.2011 ” br. Władysław Krężel i Sławomir Krężel.